Slijtage

Ik ben geen opruimer. Ook geen makkelijke weggooier. En met mijn lingerie ligt dat ‘opruimen’ wel érg lastig. Komt een beha na verloop van tijd met iets te lamme bandjes uit de wasmachine, of met trieste flebberende cups, dan is het zaak om er snél korte metten mee te maken, met dat definitieve afscheid. En meteen een nieuwe trip naar de lingeriewinkel te plannen. Het quotum moet uiteraard op peil blijven.

Wonderbroek

De onderbroek blijkt tegenwoordig de spiegel van de vrouwelijke ziel. Meer nog, naar het schijnt is de onderbroek dé maatstaf van een generatie. De maatstaf, jazeker, beste lezer. Niet de grote feministen doen tegenwoordig boude beweringen over de positie van de vrouw in de maatschappij, maar wel u en ik, door de keuze van onze onderbroeken. Men heeft namelijk onlangs gedegen research gedaan naar de voorkeur van vrouwen wat betreft het onderbroekengamma. Bleek dat er de laatste tijd een opmerkelijke stijging te noteren viel in de verkoop van één bepaalde soort onderbroek. De oma-onderbroek. De ‘big girl panties’ waar Bridget Jones indertijd furore mee maakte. De enorme, alles bedekkende en alles beteugelende slip. Die heerlijke, comfortabele, nooit knellende, snel wasbare, nooit irriterende, goed absorberende en immer zachte onderbroek. Die wordt dus almaar populairder bij hippe meisjes en bij modieuze vrouwen.

Witte misère

Mijn beste vriendin gaat trouwen, beste lezer. En dat is een hele affaire. Het goede nieuws is dat ze gaat trouwen. Het slechte nieuws is dat ze helemaal overstuur raakt omdat ze geen tenue vindt. Ze wordt gek van de stress. En ze is kieskeurig. Zo vreselijk kieskeurig. Want ze wil geen gewone witte slagroomtrouwjapon. Ze wil ook geen wit kort jurkje, of een stijlvol mantelpak. Nee, ze wil iets aparts. Als ze dé jurk ziet, dan herkent ze ’m meteen, zegt ze. Oh dear.

Waterproof

Ieder jaar rond mei voel ik een nijpende palmboomdrang opkomen. De lokroep van ongerepte witte stranden en tropische temperaturen wordt groter bij elke grijze regenbui. Om niet helemaal in een lentemalaise te sukkelen, houd ik de gedachte aan zon en zee voor ogen, als de spreekwoordelijke wortel waar ik als onnozele ezelin achteraan draaf. Het is de enige manier waarop ik keihard kan blijven werken: mezelf belonen met een vakantieplan, richting zuiden.

O mijn kont!

Mijn achtersteven, beste lezer, wordt door Man weleens gretig ‘de mooiste kont van het land’ genoemd. Meestal pelt hij vlak daarna mijn slip van mijn billen. Vaak hengel ik dan naar een nog mooier compliment ̶ of mijn territorium dan maar zo klein is? Welja, zegt hij. Ik blijk over de landsgrenzen zoveel concurrentie te hebben dat ik mij tevreden moet stellen met slechts een vaderlandse titel. Damn. Die Belgische meiden, ik vertrouw ze voor geen haar. Maar goed.

Pagina's