Witte misère

Mijn beste vriendin gaat trouwen, beste lezer. En dat is een hele affaire. Het goede nieuws is dat ze gaat trouwen. Het slechte nieuws is dat ze helemaal overstuur raakt omdat ze geen tenue vindt. Ze wordt gek van de stress. En ze is kieskeurig. Zo vreselijk kieskeurig. Want ze wil geen gewone witte slagroomtrouwjapon. Ze wil ook geen wit kort jurkje, of een stijlvol mantelpak. Nee, ze wil iets aparts. Als ze dé jurk ziet, dan herkent ze ’m meteen, zegt ze. Oh dear.

We converseren vooral online over de zoektocht. Ze stuurt mij dingen door. Die toch net niet dát blijken te zijn. De hele tijd probeer ik niet met mijn ogen te rollen. Ik probeer haar te begrijpen. Moed te geven. Maar dat is lastig. Intussen kamt zij onverdroten alle mogelijke websites uit, op zoek naar de witte graal. Het heeft haar ettelijke jaren gekost om haar ridder tussen al dat kaf vandaan te halen, en nu moet ze in een paar maanden tijd dé jurk zien te vinden. Ze is bijgevolg een crisis nabij. Haar toekomstige blijft er wonderbaarlijk kalm onder. Ik veronderstel dat hij weet dat het nog erger kan.

Ik voorspel dat na de eerste vestimentaire crisis ook een tweede en een derde zullen volgen. Want ze heeft tenslotte nog geen schoenen bij die onvindbare jurk. En even later zal blijken dat ze ook speciale lingerie nodig heeft. O wat krijg ik daar nu al zo’n vreselijke hoofdpijn van. Ik ben eens gaan rondneuzen tussen wat er tegenwoordig zoal in de aanbieding is, qua aangepast ondergoed. Aantrekkelijke beha’s voor de Dag. Omdat ik met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid nu al kan stellen dat er een blote rugpartij met de trouwpartij gepaard gaat, zal ze iets slims nodig hebben. Iets dat haar fraaie borstpartij op een elegante en onzichtbare manier kan verheffen. Ik hoop dat ze dan kiest voor een mooie witte of ivoorkleurige beha met ietwat ingenieuzere schouderbandjes, en niet voor beige losse cups met ondersteunende plakstrips. Begrijp me niet verkeerd, zo’n plakding mag dan wel handig zijn in andere gevallen, in de bruidssuite lijkt het mij de doodsteek voor het laatste restje romantiek, wanneer na het feest de kleren uitgaan, zo omstreeks vijf uur in de ochtend: ‘Kom schat (geeuw), ik help je even eerst die cups afrukken.’

Ik hoorde trouwens onlangs nog een verhaal van een bruid die bij de speech van de ambtenaar haar constructie voelde loskomen en de hele ceremonie met haar rechterarm in een kramp heeft gezeten om cup en plakstrips niet tijdens het jawoord te verliezen. Nadien bleef ze half verscholen achter haar Kersverse aanlopen, met een vuurrode kop en haar boeket onder haar ene borst geklemd. Het was dát of de trappen afdalen met een zichtbaar asymmetrische boezem en een op drift geslagen kipfilet. Maar wonderwel zijn die twee nog altijd samen.

 

 

Tits up!