Tussen de borsten!

Mijn kasten slibben dicht. Tenminste toch mijn ladekast. Die met lingerie. Mijn sluipende verslaving, beste lezer, is een paar jaar geleden begonnen. Ter compensatie van een andere. Het werd voor mij namelijk moeilijk om hoge hakken te dragen, vanwege mijn weerbarstige rug. Te veel gedanst op tien centimeter. Te wild geweest. Iets te lange benen willen hebben. Sindsdien staan er zeker honderd paar hakken ongemoeid en werkeloos in een kast. Een andere overvolle kast. Af en toe haal ik er een paar uit, waar ik dan voor één avond in klim. Maar alleen als ik met een taxi tot voor de deur van de nering gereden word. Ik weiger nog meer dan twintig meter te voet te gaan als mijn hakhoogte meer dan acht centimeter bedraagt.

Mijn schoenen met hakken zijn voor mij dus, wegens uitzonderlijk gebruik, een beetje heilig geworden. Er gewoon haastig in springen, omdat ik het weer te laat maak door scheef gelijnde lipstick of foute panty’s, dat gaat ook niet meer. Om een béétje elegantie te vertonen moet ik thuis altijd even oefenen met die hakken. Eerst omzichtig schrijden. Dan gewoon wandelen. Ten slotte met een flinke stap lopen, alsof ik nooit anders heb gedaan. Links rechts, zonder wiebelen. Moeder Lili gaat ook een keer het huis uit, ja! Het publiek in de woonkamer vindt mijn opwarming altijd geweldig en tegen de tijd dat Man mij de voordeur uitwerkt, hebben mijn linkerteen en mijn onderste ruggenwervels al spijt van mijn beslissing.

Omdat het tussen mij en mijn hakken niet meer zo goed botert, heb ik een nieuwe fascinatie ontwikkeld. Ik heb mettertijd een slechte rug gekregen maar ook, sinds de geboorte van het Moppie, iets grotere borsten. En een gezellig laagje buikspek. Maar goed. Daar hebben we het even niet over. Vroeger was het aanbod van mooie lingerie voor mijn kleine cupmaat zo goed als nihil. Nu heb ik tenminste een ruime keuze. Als ik geen hakken meer aan kan om me wat koketter te voelen, dan maar een beha die het werk zal doen. Of een verboden onderbroek met een voile achterkant. Daar. Ook dát doet iets met het gemoed van een meisje. En met haar lust. Haar zin in het leven, in een ander, in zichzelf. Zelfvertrouwen komt bij mij vaak van tussen de borsten. Daarna nestelt het zich op die plek tussen mijn oren. Hupse hete cups aantrekken, dat maakt het verweer tegen de sleur optimaal. Jarretelles toevoegen, zelfs onder gewone jeans, dat stelt de lichaamstaal weer scherper af. Zo ziet u, beste lezer: lingerie is voor mij een noodzakelijk gegeven.

Niet dat ze mij trouwens letterlijk gegeven wordt. Helaas. Ik koop mijn frivoliteiten nog steeds zelf. De dag dat Man eindelijk eens met iets fraais komt opdagen, zal ik mét hakken, op onze oprijlaan, in lingerie een stevig lied aanheffen. Het liefst een kort lied, ja. Een heel kort, voor als het erg koud blijkt die dag.

Ik heb het even opgezocht, de kortste song aller tijden. Blijkbaar is dat ‘You Suffer’ van Napalm Death. Ik hoop dat ik met Valentijnsdag gewoon weer een bos bloemen krijg.

Tits up!