Slijtage

Ik ben geen opruimer. Ook geen makkelijke weggooier. En met mijn lingerie ligt dat ‘opruimen’ wel érg lastig. Komt een beha na verloop van tijd met iets te lamme bandjes uit de wasmachine, of met trieste flebberende cups, dan is het zaak om er snél korte metten mee te maken, met dat definitieve afscheid. En meteen een nieuwe trip naar de lingeriewinkel te plannen. Het quotum moet uiteraard op peil blijven.

Ik doe weliswaar mijn best om zorg te dragen voor mijn ondergoed. Ik ben nooit nonchalant. Ik was mijn beha’s en slips in de handwas, of in waszakjes, op lage temperatuur, in de wolwas. Maar die krengen verslijten toch. Wellicht nog meer door de wrijving met bovenkleding, of door de spanning die op de elastische bandjes staat. Ze moeten wel wat torsen. Maar misschien is er zelfs nog een groter probleem voor de houdbaarheidsdatum van lingerie dan was- of draagslijtage. Dat probleem heet begeerte.

Laat ik het toch maar even plastisch beschrijven. Wordt de sfeer tussen Man en mij amoureus, zelfs warm ja, en vliegen er op zeker ogenblik kledingstukken in het rond, dan breekt de alarmfase rood voor mijn lingerie aan. In het volgende stadium van de activiteiten zal er steevast flink gestreeld, gezoend en geknepen worden. Maar de rekbaarheid van een behacup, een omtrekband of een sliprand is uiteraard niet eindeloos. Om bij een tepel te raken moet er vaak wat textiel wijken. Een laag kant of tule. En als de nood erg hoog is, wordt de hele behaconstructie soms op abrupte en erg onhandige wijze zonder pardon naar boven geschoven. Zonder haakjes los te maken.

Lekker spannend, maar een fraai gezicht is niet, als je daar zo ligt. Je beha is geen ravissante en liefelijke verpakking meer. In plaats daarvan hangen twee uiterst vormloze schepnetjes in het luchtledige, ergens boven een half afgeklemde en zichtbaar zieltogende borstpartij. Niet dat dát een man kan deren. Voor hem zijn er op dat moment belangrijker zaken aan de orde dan de levensduur van een bustehouder.

Ik kan er niets aan doen, beste lezer, maar dan komt mijn praktische kant toch opspelen. Ik wil het niet, maar het gaat vanzelf. Doe je alle moeite van de wereld om zorg te dragen voor je mooiste lingerie, wordt de hele zwik meteen heel opwindend maar zonder omhaal opzij, naar boven of naar onder geschoven of gerukt om wat actie in de zaak te brengen. Begrijp me niet verkeerd: ik ben geen kneuterige trut. Ik wil wel aan stevige horizontal dirty dancing doen, o ja hoor, maar niet als ik mijn lingerie daardoor sneller bij het niet-recycleerbare afval moet gooien. Maar hoe maak je dat een man duidelijk? Onmogelijke zaak. Beter is gewoon vooruitziend zijn. Een lekkere striptease, daar voorkom je de grootste slijtage mee. Meneer zal misschien langer moeten wachten voor hij zijn echte entree kan maken, maar daar zal hij tijdens het extra schouwspel vast niet om malen. Kijken mag, aankomen nog even niet, schat.

 

 

Tits up!