Kerstvreugd

Ieder jaar met kerst gooien Man en ik het op een geheim akkoord. Het zit namelijk zo. Familiefeestjes blijken hier soms een regelrechte uitdaging voor de zenuwen. Voor het goede humeur. Ook al baadt het hele huis met kerst in een jolige sfeer met dartele rendieren, vrolijke trompetjes, bomen, ballen en engelen, in onze familie dreigt de vredelievendheid om te slaan in oorlogsgeweld wanneer na de tweede fles onze respectieve schoonmoeders elkaar met giftige opmerkingen beginnen te bestoken. Van de ene kant van de tafel naar de andere, met een zoete kerstglimlach. Het begint altijd quasi-onschuldig, daarna wordt de toon bitser en voor je het weet heb je jezelf middenin die gal-gele strijd gegooid en ligt het kristal aan diggelen. Of tenminste toch de sfeer. Kerst: het is een heikele zaak.

Vandaar dat geheime akkoord. Man en ik spreken nu ieder jaar af dat ik bij kerstdiners een zwarte jurk aantrek, knielang, en daaronder géén onderbroek. Gewoonweg niets. Nada. Met lange zelfophoudende kousen. Kerstavond is nu al een paar jaar een slipvrije avond, en uiteraard zijn alleen wij daarvan op de hoogte. U kunt zich niet voorstellen wat voor een verschil dat geeft.

Ten eerste hangt er haast letterlijk, naast de losgeslagen rendieren en de overdaad aan slingers, elektriciteit in de lucht. Wij twee dollen rond elkaar met popelende pretogen, en geen hond die weet waarom. Maakt een broer of zus een misplaatste ironische opmerking (omdat men in familiekring altijd geinig uit de hoek dient te komen), dan kan ons dat geen ene moer meer schelen. We hebben nu iets anders voor ogen, naast de braadtijd van de gevulde kalkoen. We wisselen blikken uit over tafel. We glimlachen. Onze lankmoedigheid strekt veel verder dan anders, omdat ons brein met gelukzaligheid is verdoofd. Met de belofte van passie straks. Onder tafel voel ik ’s Mans kousenvoet langs mijn benen strelen. We lijken niet te horen wat er rondom ons gebeurt. De schoonmoeders vragen zich intussen af wat er aan de hand is met ons. Ze voelen dat er wat op til is en vergeten elkaar zout in de wonden te strooien. Ook zij vinden het vlees succulenter dan vorig jaar. De opwinding is besmettelijk. Ze krijgen rode wangen en vragen om hun glazen bij te vullen. En ja hoor: met kerst wordt Veuve Clicquot hun wederzijdse beste vriendin. Ze kunnen het wonderbaarlijk genoeg voor een keer met elkaar vinden. En zo kabbelt de avond rustig verder, in pais en vree, en in verborgen hitsigheid.

Ik weet niet of ik hiermee voor enige inspiratie heb gezorgd, wat de garnituur van uw kerstdinertje dit jaar betreft. In ieder geval: probeer het eens, u zult merken wat voor verschil het geeft aan tafel, zo vrij van slip en ergernissen. Maar kom niet klagen als u de kalkoen heeft laten aanbranden wegens dringender bezigheden. Proost en fijne feesten!

 

 

Tits up!