Imperfectie

In het begin was er alleen Moppie. Na een maand of twee verscheen er eindelijk ook een lichte zwelling op het tegenoverliggende deel van mijn ribbenkast. Dat was Hoppie. Vanwege het aanvankelijk uitblijven van de groei van borst nummer twee plukte mijn moeder mij op een donkere en winderige herfstdag uit een spannend avonturenboek en ontvoerde ze mij naar de dokter. Zij had er geen goed gevoel over, over dat onevenwicht van mij. Nee, ze dacht dat het de voorbode was van een of ander onheil.

Na een kleine inspectie verzekerde de arts mijn moeder minzaam dat het allemaal wel in orde zou komen. Dat een dergelijke hapering wel meer voorkwam. En dat er bij heel wat vrouwen een verschil zat in de grootte van hun linker- en rechterborst. Met die conclusie was de zaak afgehandeld. Wij reden zwijgend terug naar huis, in blijmoedige afwachting van zwelling nummer twee. Als was het een teer lief kuiken dat de weg door de schaal niet vond. En ja hoor, binnen afzienbare tijd verscheen Hoppie. Tot grote tevredenheid van mijn moeder, omdat ze tenminste geen half werk had geleverd.

De dokter kreeg trouwens meer dan gelijk. Tussen mijn borsten is nadien altijd een verschil in grootte gebleven, ik schat een centimeter in volume. Een curieuze anomalie die ze een eigen identiteit gaf. Ik heb mij er nooit aan gestoord, aan die imperfectie. Er zijn tenslotte vrouwen die het door een rotziekte met één of met géén moeten doen. Ik ben dus oprecht blij met wat ik heb, ook al zijn ze niet perfect. Zoals de grote fotograaf Anton Corbijn ooit poneerde: imperfectie wordt zwaar onderschat. Hoppie en Moppie zijn dus wel verschillend, maar toch erg fraai. Een beetje zoals de ogen van David Bowie, denk ik dan maar.

Overigens is de onwetende buitenstaander niet op de hoogte van het verschil in karakter tussen mijn links en mijn rechts. De merkwaardigheid is alleen bestemd voor de intimi. Van het verschilletje valt weinig te merken als ik lingerie aan heb. Goed gemaakte lingerie tenminste. Met goedkope rommel belandt de beugel van mijn kleinste gegarandeerd halverwege mijn tepel wanneer ik mijn rechterhand opsteek. Tijdens vergaderingen is dat best wel hilarisch, zo’n enthousiast ontsnappende borst. Maar toch neem ik liever geen risico’s meer. Niet alleen met de kwaliteit van mijn lingerie, maar ook met de juiste maat. Alhoewel.

Laatst was ik op citytrip in Parijs toen ik een piepkleine lingeriewinkel zag met koopjes. Meer nog: ze hadden er mijn lievelingsmerk. Ah, de verleiding. De taterende winkeldame kwam aandraven met een maat die de mijne niet was, maar verzekerde me dat de combinatie van omtrekmaten en cups soms in de matentabel kan overlappen. Tja. De zwarte beha die ze voor mijn neus als lokaas hield, had très sexy tule boordjes en kleine zwarte strasstenen op de schouderbandjes. En hij paste. Ogenschijnlijk perfect. Geen openstaand decolleté, alleen pure verrukking.

Bij het thuiskomen moest ik helaas vaststellen dat er een vreemde ruimte gaapte tussen tepel en cupstof. En nog meer aan de kant van Hoppie. Daar kon een kleine muis in huizen. Was ik gaan shoppen in mijn lievelingswinkel, bij mijn beste vriendin, het was me niet overkomen. Allemaal de schuld van die Fransozen. Parbleu.

 

 

Tits up!